[MS] In your eyes

posted on 07 Nov 2012 13:41 by twincrystal

Timeline – หลังจาก 

[MS]คู่แข่ง(?)

(เริ่มเปิดเทอม 2 กันแล้ว ประมาณต้นเดือนพฤศจิกา)

 
อนึ่ง เหตุการณ์นี้เริ่มหลังจากที่ลูกไม้ส่งส่วย แต่ตาม สตก. ปืนมาได้สักระยะใหญ่ๆ แล้ว แต่เจ้าตัวก็ยังซึนเดเระต่อไปเรื่อยๆ ฮ่ะ

 

ตัวละครที่เกี่ยวข้อง –    ลูกปัด ปฐพี รุ่นห้า

                                  ลูกไม้ มายา รุ่นห้า

                                  ปืน ยุทธศาสตร์ รุ่นห้า @mushroom008  

                                   สกาย ปราณนต์  รุ่นห้า  @tothesky 

                                  พี่ปั้นทราย สิมิลัน รุ่นสี่  

                               

 

               

 

 

                20 นาที ก่อนหมดคาบชมรม

 

                เด็กสาวในชุดเทควันโด้หลุดลุ่ย รีบวิ่งมาที่ชมรมทำอาหารอย่างสุดชีวิต เพราะความเป็นคนออกกำลังกายน้อยทำให้ใบหน้าของเด็กสาวแดงก่ำ เหงื่อผุดพราย  ทัศนียภาพตรงหน้ามืดเป็นระยะๆ เหมือนคนใกล้จะเป็นลมเต็มที แต่สองขาเล็กๆ นั่นก็ยังไม่หยุดวิ่ง
 
 

                เธอเริ่มวิ่งออกมาทันทีที่คุย Line กับฝาแฝดตัวเองจบ

 

 

                5 นาทีก่อน..  ณ ห้องชมรมคาราเต้

 

                ปัดนะฮ๊าฟ : เจ้ไม้จำปืนได้ป้ะ

 

                มันเอาอีกแล้ว..

                มายาถอนหายใจยาว  ปฐพีไม่ใช่คนชอบเม้าท์ซักเท่าไหร่ ถ้าอีกฝ่ายไม่ใช่ ‘คนใน’ ที่เจ้าตัวเลือกแล้ว และพวกเธอก็ถือเป็น ‘คนใน’ กันมาตั้งแต่เกิด ดังนั้นไม่แปลกที่ปัดจะชอบเอาเรื่องนู้นเรื่องนี้มาแชร์ให้เธอรับรู้ด้วยเป็นประจำ

 

                ไม้ : อือ จำได้ มีไรก็ว่ามา

                ปัดนะฮ๊าฟ : เออ ผมมีข่าวล่ามาแรงมาบอก หนุ่มซื่อของห้องเรามีสาวที่ชอบแล้วนะฮ๊าฟฟ

 

                ประโยคนั้นทำให้การประมวลผลทุกอย่างของมายาหยุดชะงัก ก่อนจะพยายามลากสติกลับมาอย่างยากเย็นแล้วพิมพ์ตอบ

 

                ไม้ : ใคร?

                ปัดนะฮ๊าฟ : ไม่บอกหรอก แบร่ :P เจ้มาดูเองป่ะล่า ถ้ามาทันภายในสิบนาทีนี้ ผมจะยอมบอกก็ได้ 

 

                สิบนาที งั้นเรอะ กล้ามากนะที่ท้าทายฉัน!... มายากำมือถือแน่น ก่อนจะหันไปหาทะเลที่ยืนอยู่ในมุมมืดใกล้ๆ เธอตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้

 

                “วันนี้ฉันขอเลิกชมรมก่อนนะทะเล ฝากบอกคนอื่นๆ กับรุ่นพี่ด้วย!!”

 

 

 

                 กะ...เก้านาทีสี่สิบห้าวิ ..

 

                 รอยยิ้มผุดพรายขึ้นเมื่อหล่อนมองมือถือในมือที่เธอจับเวลาไว้กันปฐพีเบี้ยว  .. น่าจะทัน

 

                 มายาเงยหน้าขึ้นมองชมรมทำอาหารตรงหน้า ที่ท่าทางคึกคัก กลิ่นขนมอมใหม่ๆ ลอยคลุ้งในอากาศ  เศษแป้ง กับวัตถุดิบตกตรงนู้นบ้าง ตรงนี้บ้างเป็นหย่อมๆ บอกถึงความ ‘สด’ ของขนมที่กำลังหอมกรุ่นในเตานั่นเป็นอย่างดี

 

                 แต่ขนมอะไรนั่นไม่ใช่เป้าหมายหลักของเธอ...

 

                หล่อนกวาดสายตาหาฝาแฝดตัวเอง ก่อนสายตาจะประสานเข้าสายตาอีกคู่หลังกรอบแว่น กับรอยยิ้มจางๆ ที่อีกฝ่ายส่งมาให้ แต่สายตาคู่นั้นมีบางอย่างแปลกไปจากที่เคย

 

                มายารู้ดีว่าตัวเองเป็นคนยังไง เธอรู้ตัวดีว่าอ่อนหัดเรื่องความรัก  ใช่... อ่อนหัดยิ่งกว่าอะไร ถ้าเป็นเรื่องของตัวเอง แต่ถ้าเป็นเรื่องของคนอื่น เธอไม่เคยพลาด

 

               ไม่เคยพลาดเลยแม้แต่ครั้งเดียว!

 

              สายตาอ่อนโยนคู่นั้นของยุทธศาสตร์ ชวนให้หัวใจคนมองเต้นผิดจังหวะ ก่อนมันจะทวีความรัวเร็วเพิ่มขึ้น เพิ่มขึ้น..

 

              เธอรู้ ว่านั่นคือสายตาของคนมีความรัก เพราะเธอรู้ว่ามันคืออะไรนั่นแหละ ถึงเริ่มรู้สึกไม่ดี เพราะถ้าตอนนี้เธอรู้ เธอสัมผัสได้ ว่านั่นคือสายตาแบบไหน ก็ชัดเจนพอแล้ว ว่าสายตาคู่นั้น ไม่ได้ส่งมาให้เธอ

 

              นี่เป็นเรื่องของ ‘คนอื่น’  เป็นความรักของปืน... กับใครอีกคน

 

 

 

 

 

 

 

 
 
 
 
 
              มายาหันขวับไปด้านหลังตัวเองก็พบกับรุ่นพี่สาวตัวเล็กที่ยืนถือถุงแป้งสาลีหลายถุงพะรุงพะรังไม่ทันที่เธอจะได้เอ่ยปากเสนอความช่วยเหลือ มือใหญ่ยุทธศาสตร์ก็หยิบถุงแป้งหลายถุงในมือรุ่นพี่สาวคนนั้นไปแล้ว

 

               “ผมช่วย” น้ำเสียงนั้นอ่อนโยนจนคนที่ยืนฟังอยู่รู้สึกเจ็บแปลบในอกข้างซ้าย สองมือกำแน่นจิกเข้าไปในเนื้อตัวเองโดยไม่รู้ตัว            

 

             ใบหน้าของเด็กหนุ่มซื่อๆ แดงระเรื่อ ตั้งหน้าตั้งตาเดินถือถุงแป้งก้มหน้างุดๆ เอาไปวางบนโต๊ะชมรมอย่างรู้หน้าที่

 

 

             ฉัน... ไม่ได้...

 

  

             ฉัน....

 

 
             “เจ้ไม้ โห มาเร็วจัง วิ่งเร็วขึ้นนะเนี่ย”มือใหญ่ของแฝดคนน้องตบปุๆ เข้าที่หัวพี่สาวที่ตอนนี้ยืนนิ่งผิดปรกติ ซึ่งปฐพีคิดเองเออเองว่าคงเพราะยังเหนื่อยที่วิ่งมา

 

            แหม่.. เจ๊ไม้นี่ชอบข่าวกอซซิปไม่เบานะเนี่ย ตั้งใจวิ่งมาเชียว

 

           ปฐพียังยิ้มแย้มหน้าเป็น ก่อนจะลดเสียงเบาให้ได้ยินแค่ตัวเองกับพี่สาวสองคน

 

          “เห็นว่ามาไว ผมจะบอกข่าวล่าสุดให้ฟังละกันนา”

 

          “ชอบพี่ปั้น” .. สินะ  มายาพึมพำเสียงค่อย ก่อนจะถอยหลังแล้ววิ่งออกไป ทิ้งให้ปฐพียืนงงเป็นไก่ตาแตก

 

 

 

        ว้อท ดาเฮลลล!  ระ หรือว่า....

 

        เจ้ไม้.. จะชอบพี่ปั้น เหมือนไอ้ปืนเปี๊ยบเลย ชิบหายละคร้าบบบ !!!! 

 

 

 

 

ณ สวนพฤกษศาสตร์

 

                เสียงเหยียบใบไม้ดังกร็อบแกร็บ เรียกให้ร่างเล็กที่นั่งพิงต้นไม้ เอาการ์ตูนวายโปะหน้าแล้วนั่งนิ่งๆ ค่อยๆ ลดหนังสือการ์ตูนในมือลง แล้วหันไปมองคนที่พึ่งมาใหม่

 

 

 

 

 

                เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายเป็นใคร ร่างบางก็กระโดดตะครุบ จนคนตรงหน้าล้มลงไปกับพื้นด้วยกัน น้ำตาที่คิดมาตลอดว่าทำไมถึงไม่ไหล ทั้งๆ ที่ในอกยังเจ็บไปหมด แต่แค่พอเธอเจอคนตรงหน้าเท่านั้นน้ำตาก็ไหลออกมาราวกับทำนบแตก

 

                “ทะ...ทำ ยังไงดีสะ..สกาย”

 

                สายตาของคนตรงหน้า ที่ไม่ว่าเมื่อไหร่เธอก็เดาไม่เคยออกว่าคิดอะไร ยามนี้ทอดมองเธอนิ่งๆ ราวกับจะถามว่า เธอจะทำอะไร?

 

          

 

     

                มายาซบหน้าของตัวเองเข้ากับอกของอีกฝ่าย ไม่อยากสบตาของสกายที่ดูเหมือนจะมองเธอจนทะลุปรุโปร่งในตอนนี้  น้ำตาหยดแล้วหยดเล่าไหลจนเสื้อของคนตรงหน้าเปียกไปหมด
 
 

 

 

 

 

 

 

                ทำไมต้องมารู้ตอนนี้ มารู้เอาตอนที่เห็นสายตาของตาแว่นนั่นเป็นแบบนั้น...

 
 

 

               ทำไมต้องมารู้ .. ตอนที่รู้แล้วว่าคนที่ปืนชอบเป็นใคร

         

 
 

              ทำไมถึงมารู้เอาตอนนี้... แล้วจะทำอะไรได้อีกล่ะ!! 

            

 

              เหมือนทบทวน ครุ่นคิดกับตัวเองจนได้คำตอบแล้ว... ในที่สุดเธอจึงเอ่ยออกมาเสียงเบา

 

 

 

 

 

                “ฉันคิดว่า ... ฉันชอบปืน”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


 

 

 

 

 

 

 

- - - - - - - - - - - -- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -- - - - - - - - - - - - -- - - - - - - - - - - - - -

 

 

สรุป

-+ ในคาบชมรมฝาแฝดก็ลอบคุย Line กันตามปรกติ

-+ แต่มันไม่ปรกติตรงที่เรื่องที่ปัดมาเม้ามอยด้วยดันเป็นเรื่องคนที่ปืนชอบ

-+ ปัดท้าไม้เล่นๆ ว่าถ้ามาหาที่ห้องชมรมทำอาหารได้ภายใน 10 นาทีจะยอมบอกก็ได้

-+ (ซึ่งจริงๆ มันไม่คิดว่าไม้จะมาหรอก เพราะแฝดตัวเองชอบจุ้นจ้านเรื่องชาวบ้านก็จริงแต่ไม่ชอบเปลืองแรง)

-+ ไม้มาถึงห้องชมรมในสภาพวิ่งตับแล่บ แทบเป็นลม แต่ก็ยังมาก่อนเวลาเล็กน้อย

-+ ดันเจอปืนก่อนจะเห็นปัดละดันเห็นสายตาอินเลิฟของปืนที่มองมาทางตัวเอง

-+ ลูกไม้นึกได้ว่าตัวเองอ่อนด๋อยเรื่องความรักอย่างแรง แต่จะเซ้นส์ดีผิดปรกติถ้าเป็นเรื่องคนคนอื่น

-+ เลยสำเหนียกได้ว่าสายตาเลิฟๆ ที่ปืนมองมาน่ะ ไม่ได้มองมาที่ตัวเองแน่ๆ !!

-+ หันหลังไปก็ไปจ๊ะเอ๋กะพี่ปั้นอย่างแรง

-+ ไม้เลยหนีไปวาย(กล้าม)บำบัด อยู่แถวสวนพฤกฯ

-+ เจอสกาย

-+ เห็นสกายแล้วพุ่งใส่

-+ ในที่สุดเจ้าตัวก็รู้ตัวเองซะทีว่าไอ้ที่หร่อนตามๆ สตก.ปืนเค้าอยู่หลายๆ เดือนมาเนี่ย เพราะหร่อนน่ะชอบเค้านะ!

-+ อ้ะๆ ถึงจะมีทะเลไปแล้วตอนต้นเรื่อง แต่ตั้งแต่ต้นยันจบตอนนี้อยู่ในสายตาทะเลตลอดนะเอ้ออ Cry

 

 

 

 

 

จบตอนฮ่ะ

 

Comment

Comment:

Tweet

Just checked out a few of your images (: i'm truly glad i reached job shadow you. You're fantastic!|
http://www.boogertman.com/vintage-mulberry-bag-uk.asp

#962 By http://www.boogertman.com/vintage-mulberry-bag-uk.asp (222.77.202.221|222.77.202.221) on 2014-06-04 14:33

Fifacoinsvip - Buy Fifa Coins,Fifa Ultimate Team Coins,Cheap Fifa 14 Coins,Fifa 14 XBOX/PS3 Coins,Fifa 14 Ultimate Team Coins,Fut 14 Coins

#961 By http://www.fifacoinsvip.com/ (109.185.116.199|223.244.233.188, 109.185.116.199) on 2014-01-13 04:11

The real secret of re-reading is simply this: It is impossible. The characters remain the same, and the words never change, but the reader always does. Pip is always there to be revisited, but you, the reader, are a little like the convict who surprises him in the graveyard always a stranger.
Lululemon Outlet
<a href="http://www.lululemonoutlet-canada.tk/" title="Lululemon Outlet">Lululemon Outlet</a>

#960 By