[MS]คู่แข่ง(?)

posted on 07 Sep 2012 01:09 by twincrystal

Timeline – หลังจาก  [MS]ชูครีม (ประมาณช่วงกลางเดือนสิงหาคม)

 

ตัวละครที่เกี่ยวข้อง – ลูกปัด ปฐพี รุ่นห้า

                                  ลูกไม้ มายา รุ่นห้า

                                  ปืน ยุทธศาสตร์ รุ่นห้า

                                  ไหมฟ้า ทิชากร   รุ่นห้า

                                   พิมพ์  พิมพ์อัปสร  รุ่นห้า

                                   ท่านเจ้าที่ของโรงเรียน
 
 
 
 
 
      สิ่งมีชีวิตที่ชื่อปฐพี เตวิชชาญ เป็นสิ่งมีชีวิตที่วุ่นวาย และน่ารำคาญที่สุด!


      “เจ๊ บอกมานะว่าทำขนมให้ใครน่ะ!!!” ไม่สงสัยอย่างเดียว ‘ตัววุ่นวาย’ วิ่งตรงแหน่วเข้าหา จะคว้าเอาขนมไปให้ได้


      “ไม่ได้ทำให้นายก็แล้วกัน!”มายาวิ่งหลบปฐพีด้วยความเร็วที่เรียกว่าต้องรีดเร้นจักกระมหาศาล
เพราะหนึ่ง ปัดแรงเยอะกว่าเธอ สองช่วงขาก็ยาวกว่า สามตอนนี้เอนโดรฟินที่หลั่งตอนช่วงน่าสิ่วน่าขวานของปัดเริ่มทำงานเเล้ว สัญชาตญาณของปฐพีเริ่มทำงานว่า พี่สาวเขากำลังทำอะไรแปลกๆ


     ต้องแอบชอบหนุ่มอยู่แน่ๆ แล้วไอ้เบื๊อกนั่นมันเป็นคร๊ายยยยยยยยยยยย!!!!!!!!


     “อ้ะ ขอโทษค่ะๆๆ ขอทางหน่อยค่ะ!!”ลูกไม้พยายามจะใช้ความพลิ้วเข้าสู้ ใช้จังหวะที่คนเดินออกมาระหว่างเปลี่ยนคาบให้เป็นประโยชน์


    นี่ปืนอยู่ไหนกันนะ ต้องรีบๆ ให้นี่ก่อนที่จะถูกเห็น..


     “เจ๊จะเอาไปให้ผู้ชายใช่ม๊ายยยยยย!!!”ปฐพีตะโกนด้วยเสียงที่ดังจนคนรอบด้านหันควับมามอง


     กรี้ดดดดดดด ปัดมันบ้าไปแล้ว!!! ทะ... ทำไงดี


      อ้ะ..


      เหมือนเห็นนางฟ้า(?)มาโปรดในยามยาก ถึงปรกติหล่อนจะเป็นนางมารก็เหอะ เอาวะเอางี้แหละ ซอร์รี่นะ ยัยหน้าอกถุงลมนิรภัย
 
 
 
 

 

     ลูกไม้ไม่รอช้ารีบเหวี่ยงพิมพ์ใส่ปัดทันที ...เห็นแว้บๆ แค่ว่าปัดน่าจะ... จับโดน เอ่อ หน้าอกพิมพ์ล่ะมั้ง

 

     โหสิละกันนะ ...ไว้จะกัดเธอให้น้อยๆ ลง แถมให้ด้วยเลยเอ้า!

 

 

 

 

 

     เอ๊ะ นั่นปืนนี่!!

 

     มายาที่รีบเร่งลงบันไดอย่างเร่งรีบเพราะกำลังหนีอยู่ ถึงกับชะงักกึกเมื่อเห็น ‘เหยื่อ’ กำลังจะเดินขึ้นบันไดมาพอดี แต่เหมือนจะชะงักผิดจังหวะไปหน่อยเพราะเธอกำลัง  ...

 

     ร่วง..   ไอ้ตัวเธอที่ร่วงตุ๊บลงไปบนตัวปืนน่ะไม่เท่าไหร่หรอก แต่คนที่ถูกทั้งเธอแล้วก็ปืนทับนี่สิ ..

 

      “งะ... แง๊ เจ็บจัง!”เสียงเล็กๆ ที่ฟังปุ๊บก็รู้ปั๊บว่าเป็นเสียงผู้หญิงทำให้ลูกไม้รีบลุกทันที และเมื่อลุกขึ้นมาก็เห็นภาพตรงหน้า ที่ไม่น่าดูเท่าไหร่

 

 

 

 

     ยุทธศาสตร์กำลังล้มทับเด็กสาวคนนึงที่เธอก็จำเลาๆ ว่าอยู่ห้องเดียวกับเธอ รู้สึกจะชื่อ ไหมฟ้า

 

 

 

 

       “ปืน ตัวนายหนักนะ ลุกไปสิ!”ลูกไม้รีบสั่งเมื่อเห็นว่าปืนกำลังช็อกติดสตั๊น งงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกระทันหัน ...เธอไม่อยากรอจนสองคนนั้นประมวลผลกันเสร็จหรอกนะ เอาจริงๆ แล้ว เธอแค่ไม่อยากดูภาพนี้นานๆ เท่าไหร่

 

      “อ่ะ อื้ม”ยุทธศาสตร์ลุกขึ้นจากร่างบางทีอยู่ใต้ตัวเอง เมื่อตัวเองลุกเรียบร้อยแล้ว ด้วยนิสัยสุภาพบุรุษเขาก็ยื่นมือให้คนที่อยู่ข้างล่าง

 

      ไหมฟ้ามองเจ้าของมือด้วยสีหน้าที่ลูกไม้เห็นก็รู้ปั๊บแบบไม่ต้องผ่านกระบวนความคิดอะไรเลยว่า

 

      ยัยนี่... ชอบปืนสินะ …

 

 

     แล้วทำไมฉันต้องหงุดหงิดแบบนี้ด้วยเนี่ย!!!!

 

 

      หลังจากจบฉากฉุดกันจนทิชากรลุกขึ้นมาได้แล้ว ด้วยนิสัยเด็กๆ มายาก็อดสอดปากพูดขึ้นมาไม่ได้

 

      “ขอโทษนะ เธอเจ็บขารึเปล่า?”

 

      ก็ตามบทละครหลังข่าวนางเอกกับพระเอกมันต้องเป็นยังงั้นนี่

 

         “มะ... ไ ..ม่”

 

         แต่เหมือนไม่ทันที่ไหมฟ้าจะตอบ สายตาปืนก็ตวัดไปเจอเเผลถลอกที่เข่าของอีกฝ่ายเข้า มือใหญ่จึงช้อนสาวน้อยขึ้นจากพื้น ..ช้อนกันง่ายๆ เหมือนอีกฝ่ายแทบไม่มีน้ำหนัก

 

 

 

          สาวน้อยในอ้อมแขนของยุทธศาสตร์หน้าแดงแปร๊ด จากที่เหมือนจะเอ่ยตอบอะไรเมื่อกี้ สถานการณ์ตอนนี้ก็ทำให้หล่อนลืมไปเลยว่าจะพูดอะไร

 

         “เดี๋ยวเราพาไหมไปห้องพยาบาลแล้วกัน”

 

         ภาพตรงหน้าทำมายารู้สึกเจ็บจี๊ดขึ้นมาในอก รู้สึกอยากวิ่งเข้าไปกระชากให้สองคนนั้นผละออกจากกัน แต่ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมขาถึงไม่ยอมขยับ ริมฝีปากก็ปิดสนิทติดกันแน่น ทำยังไงคำพูดที่อยากพูดก็ไม่ออกมา

        

        อย่าเที่ยวไปอุ้มใครง่ายๆ แบบนั้นสิ....

 

          “ฉะ.. . ฉันอุ้มแทนได้ไหม”

 

          ทั้งสองคนหันขวับมามองเธอพร้อมกัน ไหมฟ้าทำสีหน้างงๆ ส่วนปืน... ท่าจะคิดว่าเธอเล่นมุก

 

 

          “ไหมตัวหนักไม้อุ้มไม่ไหวหรอก”

 

 

         “บ้า..เราไม่หนักขนาดนั้นซะหน่อย”ไหมฟ้าตีปืนเป็นจำนวนหนึ่งทีถ้วน ใบหน้าขึ้นสีแดงระเรื่อมากขึ้นกว่าเดิม … ผิวขาวๆ นั่นพอขึ้นสีแดงจัดขนาดนี้ ดูยังไงก็ใกล้เคียงกับมะเขือเทศมากขึ้นทุกที คนถูกตีหัวเราะร่วน

 

 

         “เราพูดเล่นน่ะ”

 

                       

        “จะไปห้องพยาบาลใช่ไหมฉันไปด้วย” ลูกไม้รีบเอ่ยขัดบรรยากาศที่เหมือนจะกลายเป็นสีชมพูขึ้นมาอีก และไม่รอให้ทั้งสองคนตอบ เธอเดินนำหน้าสองคนนั้นไปยังห้องพยาบาลทันที ในมือก็ยังถือกล่องชูครีมที่ตอนนี้บุบไปแล้วเอาไว้

 

 

 

                

        ถึงจะพยายามภาวนา ติดสินบนกับท่านเจ้าที่ให้ครูห้องพยาบาลอยู่แค่ไหน … ท่านเจ้าที่ก็เอ่ยตอบกลับมาแค่ว่า

 

       ‘วันนี้เขาไปธุระน่ะ ต่อให้ข้าไปตามก็คงไม่ทันหรอก (ถ้าไปตามแล้วพ่อหนุ่มครูห้องพยาบาลจะสื่อสารกับข้ารู้เรื่องล่ะนะ) ยังไงพวกเจ้าก็ต้องไปถึงก่อนแน่ๆ ...อะไรจะเกิดก็ต้องเกิดนะแม่หนู’       

 

 

        เมื่อมาถึงห้องพยาบาล ก่อนจะมีเหตุการณ์ ‘หวานแหวว’ เกิดขึ้นให้เธอเห็นตำตามากไปกว่านี้ มายาก็รีบชิงพูดขึ้นมาเป็นคนแรก “ไหม เราทำแผลให้นะ”

 

       ลูกไม้ไม่รอคำตอบ เธอหันไปมองกล่องที่ใส่พลาสเตอร์ยา ตู้ที่เก็บพวกยาฆ่าเชื้อ แอลกอฮอล์ และยาใส่แผล แล้วโกยพวกของที่ต้องใช้มาวางตรงหน้า ‘คนเจ็บ’ เสร็จสรรพ

 

        “...ขอบใจนะจ้ะ”ไหมฟ้าเอ่ยขอบคุณคนที่อาสาทำแผลให้ พลางส่งยิ้มมาด้วยอีกต่างหาก หน้าตารึก็ยิ้มแย้มเป็นมิตร จนคนที่ตั้งป้อมหมันไส้ชักจะหมันไส้ไม่ลง

 

       … ขนาดยิ้มก็น่ารัก ทำไมยัยนี่ต้องมาชอบปืนด้วยนะ … ละนี่ทำไมเธอต้องไม่พอใจด้วยเนี่ย!

 

 

         “อื้อ ไม่เป็นไรหรอก ทนเจ็บหน่อยนะ”มือเล็กใช้คีมคีบสำลี ก่อนจะชุบแอลกอฮอล์อย่างชำนาญ แล้วโปะลงไปบนแผลถลอกตรงหัวเข่าของทิชากร

 

          “อ้ะ!!” คนเจ็บร้องขึ้นมาเสียงเบา

 

          มายาเช็ดแผลอย่างรวดเร็ว แล้วโปะยาทาแผลต่อ อีกมือก็เอื้อมจะไปหยิบผ้าพันแผล แต่ ...

 

         ง่า ไม่ดีแหงๆ ที่เธอไม่ถนัดที่สุดเรื่องการทำแผล ก็การใช้ผ้าพันแผลยาวๆ นี่แหละ พันยังไงก็ไม่สวยซะที  

        …  เพื่อรักษาภาพพจน์สาวน้อยผู้คล่องตัวต่อหน้าปืนเอาไว้ มายาจึงเลือกหยิบพลาสเตอร์เเผ่นใหญ่แบบกันน้ำมาแปะให้คนตัวเล็กตรงหน้าแทน

 

        “เอาล่ะ เรียบร้อย”

 

        “ขอบใจไม้มากนะจ้ะ”

 

        “อืม ไม่เป็นไร ฉันเป็นคนซุ่มซ่ามล้มลงมาทับพวกเธอเองนี่นะ ...” ’พวกเธอ’... พึ่งนึกได้ ตายล่ะ นี่เธอลืมไปเลย!

 

        “นายเจ็บตรงไหนรึเปล่า”หล่อนหันขวับไปถามคนที่น่าจะเป็นคนเจ็บเหมือนกัน แต่อีกฝ่ายกลับส่ายหัวขวับๆ

 

        “ไม่เลย ^^”เขาไม่พูดเปล่ายังส่งยิ้มแบบที่ทำให้สองสาวที่มองอยู่หน้าแดงระเรื่อขึ้นพร้อมกัน มายาถอนหายใจด้วยความโล่งอก ..ดีแล้วล่ะ อย่างน้อยนายก็ไม่เจ็บตัว

 

        “อ้ะ ปืน ฉันทำชูครีมมาให้” ลูกไม้ยื่นกล่องชูครีมที่วางไว้ข้างตัวไปให้

 

 

          อ่า... ถ้ายื่นให้ปืนไปแบบนี้ ไหมฟ้าต้องคิดว่าเราชอบปืนแน่ๆ … . ทำไงดี ?? 

 

 

        “ไหมฟ้าก็กินด้วยกันสิ”...ต้องรีบทำลายหลักฐาน ยังไงก็ต้องกินตอนนี้ ไม่งั้นถ้าปัดเจอเข้าว่าเธอเอาชูครีมมาให้ปืนก็ไม่ได้อีก

 

        "เอ๋ จะ..จะดีเหรอ...? เกรงใจจัง แหะๆ.."

 

        เมื่อเปิดกล่องออกดู ก็เห็นแต่ชูครีมที่กลายเป็น ‘เศษซาก’ ชูครีมไปแล้วเรียบร้อย เพราะแรงกระแทกตอนทำหล่น ลูกไม้มองมันด้วยสีหน้าสลดขนาดหนัก นึกถึงความเหนื่อยยากที่อุตส่าห์ไปติดสินบนนายสกายกว่าจะได้มา (?) 

 

        “อ่า... มันเละแล้ว พวกเธอไม่ต้องกินก็ได้นะ ไว้เดี๋ยวฉันค่อยทำมาให้ใหม่”

 

         ไหมฟ้าหยิบชูครีมไม่สมประกอบนั่นขึ้นมาแล้วใส่ปากตัวเอง ก่อนจะส่งยิ้มมาให้ "..หืมม อร่อยจัง ไม้เองก็ชอบทำขนมเหรอจ๊ะ?"

 

         ไม่หรอก... ไม่ได้ชอบ ไม่แค่ไม่ชอบธรรมดานะ แต่เกือบๆ จะเกลียดเลยต่างหาก …

 

          ยุทธศาสตร์เองก็หยิบขนมใส่ปากบ้าง “อร่อย แต่หวานไปหน่อย”

 

          “ปืนไม่ชอบหวานเหรอ”มายารีบถาม และใจจดใจจ่อรอฟังคำตอบ.. ก่อนจะเหลือบไปเห็นสาวน้อยข้างๆ เธอที่รอฟังคำตอบตาแป๋วเหมือนกัน

 

          “อือ เราไม่ค่อยกินหวานน่ะ”

 

          ลูกไม้ที่ดูปฏิกิริยาของไหมฟ้าอยู่เริ่มขมวดคิ้วเครียด... 

         จู่ๆ ก็นึกอะไรขึ้นมาได้  ถ้าจำไม่ผิดสาวน้อยนี่ปัดเคยมาเพ้อให้ฟังพักนึงว่า เป็นผู้หญิงในแบบที่เธอควรจะเอาเยี่ยงอย่าง พักนึงเลยทีเดียว ตอนนั้นปัดบ่นนักบ่นหนาว่า เธอน่าจะเป็นผู้หญิงให้ได้ครึ่งของไหมฟ้าบ้าง

 

         ‘ไหมน่ะน่ารักทั้งนิสัยทั้งหน้าตา เป็นกุ